یه مگسه، یه هفته‌ست وارد خونه‌مون شده و بیرون نمی‌ره. شنبه -این تعطیلیا که تموم شد- می‌خوام برم براش شناسنامه بگیرم. دو روز پیش نشست رو میز، اومدم بزنم بکشمش، یهویی اشک تو چشام جمع شد و صداش زدم: «پسرم!» دیشب هم نشست رو پام با هم فیلم دیدیم. می‌خوام به سرپرستی بگیرمش. اسمش هم می‌ذارم «زلاتان»!

    نکن بابا! نکن! زلاتی نکن بابایی! حالا نه! کار دارم. اذیت نکن بچه!... [شترق!] توله‌سگ دوباره در رفت!... «بچه‌داری هم سخته ها!»

هوا را از من بگیر! نیشت را هم ببند!

هان ای دل عبرت‌بین! از دیده نظر کن هان!
هان هان ها ها هان را، آیینه‌ی عبرت دان!


[اتود اولیه‌ی خاقانی برای بیت معروفش؛ وقتی هنوز مصمم نشده بود که ایوان مدائن بیشتر عبرت‌آموزه یا تخت جمشید یا اردوگاه آشویتز.]

- نه! این‌جا جا نیست. همون جا بگو!

- داری می‌ری اون پرانتز رو هم ببند!

هیچی دیگه! همینا! واقعن هر چی فکر کردم یه چیزی در موردشون بگم، هیچی به ذهنم نرسید.

تو کز محنت دیگران بی‌غمی! خیلی خری!

- سعدی قاطی -

بزرگ‌ترین (تنها!) دستاورد علمی ایرانیان پس از کشف الکل

«گویند رمز عشق مگویید و مشنوید/ مشکل حکایتی است که تقریر می‌کنند» حافظ

حالا بیاید دور هم جمع شیم و رمز عشق بگیم و بشنفیم.

کدام یک «تسلیم سرنوشت نبودن» را بهتر توجیه می‌کند:

۱. گناهی ندارم که در این کشور به دنیا آمده‌ام. پس به جایی می‌روم که بتوانم هدفم را دنبال کنم.

۲. بالاخره این‌جا مملکت خودم است؛ همین‌جا می‌مانم و «به هر صورت» کاری که می‌خواهم را همین‌جا انجام می‌دهم.

‫(دارم فکر می‌کنم ببینم دیگه چه کارهایی به نظرم غیرممکن می‌اومد.)

داشتم پسورد جی.میل‌م رو عوض می‌کردم. دیدین حتما که اون گوشه تخمین می‌زنه و برآورد می‌کنه که پسورد جدیدت چقدر ضعیف یا قویه؟
 هر چی طولانیش کردم و عدد و رقم قاطیش کردم بزنه «very strong» نشد!

پ.ن. معادل خوب واسه password که «رمز عبور» نباشه چی می‌شه؟... «گذر واژه» هم خیلی شبیه فحش می‌مونه!

(هر کس که این نخواهد، حقا که آن ندارد/ هر کس که این نخواهد حقا که آن نخواهد)

اون موقعا ترمز دستی پیکانا سمت چپ راننده بود، کنار صندلی...
حالا تو هی واسه بچه‌های این دور و زمونه بگو اون موقعا صدا وسیمای ایران، اونم تو وفات حضرت فاطمه، شادمهر عقیلی پخش می‌کرد!... باور نمی‌کنن که!

اگر تشخیص جنس همه موجودات زنده با یک نگاه امکان می‌داشت، مردانی از پارس به گربه‌خانم‌ها هم متلک می‌گفتند و برای سوار کردن چنارهای ماده، ترمز و بوق می‌زدند.

از بوق سگ تا جون آدمیزاد

*«زمام» هم نه!

به گفته یک شاهد عینی: «من با چشم خودم دیدم.»

م.امید

اینا كه ماشینای قیمت‌-بالا دارند، با اعتماد به نفس بیشتری وسط ترافیك انگشت تو دماغشون می‌كنند.

توله‌سگ اصحاب كهف: واق!
سگ اصحاب كهف: چي بابا!؟
- وق واق!
- نه عزيزم! الان نمي‌شه. يه ساعت صبر كن من برم با اينا تو اين غاره تا آبا از آسياب بيافته، زود ميام پيشت.

- كجا كار می‌كنی؟
- یه جاییه، همه كارمنداش كیف سامسونت دارند.
- آها!

خيلي وقت است سكسكه‌ام نگرفته!...

آيا بايد به فكر تغيير رژيم بود!؟

دهانت را می‌بویند. مبادا سیر باشی‌.

- امشب دارم مي‌رم مهموني.
- هممم...!
- نمي‌پرسي مهموني كي؟
- نه! مگه وقتي گفتم امشب مي‌رم خونه، تو پرسيدي خونه‌ي كي!؟

چشم­ها به چه حقی به تاریكي عادت می­كنند؟

"Baby on mother-board"

يك لحظه فكر كنيد! در اين مملكت، حداقل يك نفر وجود دارد كه شغلش سياه‌كردنِ –به برداشت خودش- صور قبيحه در مجلات خارجیِ وارد شده است.

ده بي سي چل پن جا شص، هفتاد هشتاد نود صد

صبح است و آفتاب تازه بالا آمده. هوا به آن مطلوبيت بهاري خودش نائل شده. در صف تاكسي، اگر دود نباشد، خبري هم از رايحه بهاري و شميم گل و برگي نيست. عطر زنانه بغل­دستي كه هست.

- آقا دربست كيلويي چند ايشالا؟
- «سوا» نداريم خانم. درهم «سوار» شويد.