با نام «استاد ماهی‌صفت» معرفی و وارد می‌شود و در حضور کودکان و زنان و خانواده‌ها انواع جوک‌های رکیک و شوخی‌های سخیف قومی‌اش را -که با لطیفه‌های قزوینی‌ها شروع می‌شود- ردیف می‌کند و فیلم‌های ضبط‌شده‌اش هم دست به دست می‌گردد و هر چه از آن فرار کنیم در اتوبوس بین شهری بعد از فیلم سخیف‌تری یقه ما را می‌گیرد و... آن وقت بنده خدای دیگری را به زندان می‌اندازند و ۲۰ سال از فیلمسازی محرومش می‌کنند.

    حالا راهنما می‌زنیم و با رعایت قوانین و حقوق دیگران، به آهستگی و با احتیاط، تكه‌های گوشت را درون قابلمه قرار می‌دهیم.

سياست و مملكت‌داري كشور هر روز دارد پيچيده‌تر و سياه‌تر و... گه‌تر مي‌شود. تحليل و پيش‌بيني و گمانه‌زني براي خود سياست‌مداران و گردن‌كلفت‌ها و تصميم‌گيرنده‌ها و دست‌اندركاران(!) سخت‌تر مي‌شود و نمي‌دانم چرا سياسي‌نويسان استعفا نمي‌دهند و مردم عادي هم كه...

اما حالا كه آب‌ها از آسياب كردان افتاده و دارد در هياهوي هزاران اتفاق هر روزه گم مي‌شود، هنوز جاي گفتن دارد كه اين اتفاقات نشان داد كه «اخلاق» در جامعه ديگر هيچ ردپا و نام و نشاني ندارد. مي‌گويم «جامعه»، چون اين سياست‌مداراني هستند كه نمايندگاني از مردم و جامعه‌ و برخاسته از آن‌اند و در عين‌حال خواه-ناخواه، از سر اجبار يا اختيار و آگاهانه يا ناآگاهانه الگوي رفتار مردم.

اما اين داستان‌ها نشان داد كه در اين مردم «رسوايي» ديگر معنايي ندارد. اگر كسي بخواهد كه دروغگوي رسوا از سمتش كنار رود انگار عجيب‌ترين و دست‌نيافتني‌ترين و توجيه‌ناشدني‌ترين درخواست را كرده. در حالي كه تا چندي پيش رسوايي‌ها با «تكذيب» و «توجيه» پاك مي‌شدند حالا اين فرد با بي‌شرمي دروغ‌هايش را با دروغ‌هايي ديگر (و حتي آشكارتر) مي‌پوشاند. در حالي كه طبع انساني بايد او را از اين بترساند كه حتي اگر يك در هزار هم امكان برملايي اين دروغ در برابر اين جمعيت باشد، نبايد حتي لحظه‌اي به آن فكر كرد (يا شايد من انسان نيستم كه اين‌طور فكر مي‌كنم!؟) او در عين بي‌شرمي قطاري از دروغ را رديف مي‌كند و جايي كه ذره‌اي احترام و شخصيت را نمي‌توان برايش متصور شد، شعور و شخصيت همه‌ي شنوندگان اين دروغ‌ها را هم زير سوال مي‌برد و...

گازمان با قيمت ارزان فروخته مي‌شود؟ نفت‌مان به تاراج مي‌رود؟ درياي خزر را از چنگ‌مان در آوردند؟ تخت‌جمشيد و ديگر آثار نابود مي‌شوند؟ فداي سرمان! دارندگي و برازندگي! به درك! بياييد نقش‌جهان را هم بولدوزر بزنيد و جايش پاساژ بسازيد! ديگر منابع كشور را هم –كه از اول هم مال ما نبوده!- ببريد. اسم آن آب‌ها هم خليج عربي و خليج زهرمار!! چرا بر اين‌ها افسوس بخوريم وقتي بزرگترين خيانتي كه بر ما رفت آموزش همين اخلاق بود در جامعه.

امروز با مهندس اميدي در مورد همين موضوع و رواج بي‌اعتمادي و بي‌مسئوليتي صحبت مي‌كرديم كه خود مفصل بود و اين خاطره را برايش تعريف كردم كه چندي پيش وقتي راهنما زدم كه وارد پيچ بشوم، پيكاني از همان سمت من، مصرانه و در حالي كه چيزي تا ماليدن دو ماشين به هم نمانده بود عبور كرد و البته بعد هم مجبور شد با مشقت خود را از دهانه‌ي آن پيچ در آورد چون اصلا راهش مستقيم بود و حتي قصد پيچيدن هم نداشت و من مانده بودم كه چرا يك ترمز كوچك نزد تا من بپيچم تا خودش هم بي‌دردسر از سمت ديگر من راهش را برود. اين اتفاق بارها برايم افتاده. مثلا در همان روز سه بار! به ليلا گفتم ديگر راهنما نمي‌زنم چون برعكس عمل مي‌كند! كار را سخت‌تر مي‌كند. درحالي كه از سر احترام به راننده‌ي ديگر يا دست‌كم به اجبار قانون راهنما مي‌زني، راننده‌ي ديگري كه در آن خط است سرعتش را دو برابر مي‌كند تا پيش از پيچيدن تو سبقت بگيرد و به مسير مستقيمش ادامه بدهد. گفتم اگر روزگاري هر رفتار خلاف عرف و قانون و شرع انسان‌ها با «طمع و حرص» يا با «نداري و اجبار» يا هر چيز ديگري از اين دست توجيه و ريشه‌يابي مي‌شد، رفتارهاي امروزه‌ي مردم ديگر... من كه درمانده‌ام كه از سر چيست؟ چه توجيهي دارد؟ چرا؟... اين مردم تربيت‌يافته‌ي چه كساني هستند؟ ادب از كه آموخته‌‌اند!؟ نسل بعدي را چگونه تربيت مي‌كنند؟ چه سياست‌مداراني را بر سر كار خواهند گذاشت؟...

به قول مهندس اميدي بزرگترين خيانت به اين ملت تربيت 70 ميليون آخوند بوده است!

چندي پيش مقادير قابل توجهي ويديوهاي با ارزش از اجراهاي قديمي اساتيدي چون شجريان و عليزاده و لطفي در سال­هاي جواني­شان به دستم رسيد. اگرچه نمونه­هاي مشابه آن­ها را كم نديده بودم اما دو نكته در ويديوهاي اشاره شده باعث جلب توجه بيشتر من شد: 1- تمامي يا اكثر آن­ها برنامه­هايي بودند كه از تلويزيون پخش شده بودند. (بعضي به صورت مصاحبه بودند و بعضي داراي دكورهاي تلويزيوني بودند و اصولا در آن زمان رسانه­ي ويديو-كاست و مشابه آن چنان فراگير نبوده است و برنامه­ها همه از تلويزيون پخش مي­شده­اند.) 2- يكي از اين موارد كه پيشتر نديده بودمش مربوط بود به اجراي كنسرت نوا استاد شجريان و استاد لطفي به همراهي گروه شيدا در برنامه­ي معروف و تاريخي جشن هنر شيراز. (همان كه بعدها به صورت آلبوم «چهره به چهره» منتشر شد.) نكته­ي جالب توجه در اين برنامه كه در كنار آرامگاه حافظ برگزار شده است، جوان بودن اعضاي اين گروه و حضار در آن و به روز بودن تيپ ظاهري همه­ي آنان بود. منظور آن­كه عده­اي جوان موسيقي سنتي را با حمايت­هاي مختلف در عالي­ترين سطحش اجرا مي­كنند، زنده و پويا نگهش مي­دارند و ترويج و ارتقايش مي­دهند.

توجه كنيد كه اگر چه سه دهه از آن دوران مي­گذرد اما اين موسيقي در همان دوره¹ هم با عبارات «موسيقي سنتي» و «موسيقي اصيل» و... خوانده مي­شد و دم­زدن از تجدد و نوگرايي و پيرو آن مخالفت با اين موسيقي موضوعي نيست كه در اين سال­هاي اخير بروز كرده باشد و البته فراموش نكنيم كه در همان دوران هم موسيقي­هاي برگرفته از موسيقي­هاي غربي با عنوان موسيقي پاپ –كه بسياري از آن­ها شاهكارهاي دوران موسيقي پاپ كشور به شمار مي­روند- از همين تلويزيون پخش مي­شد.

خلاصه­ي كلام آن­كه تلويزيون به عنوان قوي­ترين رسانه­ي عمومي، نقش خود را در طراوت بخشيدن و تازه و زنده نگه­داشتن فضاي فرهنگي ايفا مي­كرده است و البته نقش نخبه­گرايي در آن كه نتيجه­ي قطعي و مستقيمش كيفيت و بالارفتن سطح سليقه­ي مردمان است را ناديده نگيريم و الا از نظر كمي -در زمينه­ي كارهاي فعلا موسوم به فرهنگي- كه صدا و سيماي معظم فعلي ماشالا دارد!²

البته نيازي هم به توضيح نيست كه منظور اشاره به رژيم و نظام­هاي حاكم –كه اشاره­اي به آن­ها هم نشد- نيست و در اين­جا تنها منظور مقايسه­ي دو رويكرد فرهنگي است. مقايسه كنيد با سياست­هاي امروز كشورمان. در سينما كه متعاقب ظهور پديده­ي احمدي­نژاد و دولتش الان دو سال است كه فيلمي در سينما نيامده كه حتي اگر با سلام و صلوات هم از ما دعوت كردند، برويم و ببينيم! تلويزيون هم كه ماشالا دارد! دم دست­ترينش همين سريال­هاي ماه رمضان كه سنت پخش­شان چند سال پيش شكل گرفت و الان صدا و سيما خود را مكلف و مقيد مي­داند كه هر سال چندين سريال با گرايش­ها و موضوعات مختلف طنز، ماوراء الطبيعه! و سريال­هايي با بازيگران معروف و سينمايي بسازد و به خورد مردمي بدهد كه ناخودآگاه و خودآگاه جلوي تلويزيون ولو مي­شوند و... در مورد موسيقي و كتاب و اين­ها هم كه...

وضعيت سطح سليقه­ي مردم هم چنان شده است كه اگر سال بعد هر شب ساعت فلان براي 45 دقيقه تصوير گه! از تلويزيون پخش شود مردم هر روز كارشان را براي ديدن آن تعطيل مي­كنند و اگر تصنيف صداي اره­برقي از تلويزيون و راديو پخش شود آن را گير مي­آورند تا به جاي زنگ موبايلشان بگذارند! آها! اصلا يادم رفت اشاره كنم به آن فوج مجريان مخنث و امرد و ابنه­اي تلويزيون كه پيش و پس از افطار و سحر، براي خوشايند جوانان، معنويت از خودشان ساطع مي­كنند و فضاي روحاني ماه رمضان را جلايي ديگر مي­بخشند!

حال قضاوت نهايي با شماست اما من كه هر دوي اين­ها و البته دار و دسته­ي بالا و پايين­دست­شان و اسلاف و اخلافشان را سردسته و پرچمدار ابتذال و بي­فرهنگي مي­دانم...

به مناسبت تغيير مكان به اين سايت ، تصميم گرفتم بخش يا ستون جديدي تاسيس و راه­اندازي كنم(!) و اين بهانه را هم آقاي رييس­جمهور محترم! بلافاصله دودستي به ما تقديم نمودند: «مهندسي فرهنگي» را شنيده­ايد و بيشتر از اين­ها هم خواهيد شنيد. اين مطلب را كه پيش از اين نوشته بودم براي شروع كار در اين ستون قرار دادم تا در ادامه بيشتر در مورد فرهنگ صحبت كنيم.