با این غروب از غم سبز چمن بگو /اندوه سبزه‌های پریشان به من بگو 
اندیشه‌های سوخته‌ی ارغوان ببین /رمز خیال سوختگان بی سخن بگو 
آن شد که سر به شانه‌ی شمشاد می‌گذاشت /آغوش خاک و بی‌کسی نسترن بگو 
شوق جوانه رفت ز یاد درخت پیر /ای باد نوبهار ز عهد کهن بگو 
آن آب رفته باز نیاید به جوی خشک/ با چشم تر ز تشنگی یاسمن بگو 
از ساقیان بزم طربخانه‌ی صبوح /با خامشان غمزده‌ی انجمن بگو 
زان مژده‌گو که صد گل سوری به سینه داشت /وین موج خون که می زندش در دهن بگو 
سرو شکسته، نقش دل ما بر آب زد /این ماجرا به آینه‌ی دل‌شکن بگو
آن سرخ و سبزِ سایه بنفش و کبود شد /سرو سیاه من ز غروب چمن بگو

ه.ا.سایه

هزار آسمان تنهایی‌ام را

          پر از ستاره می‌كنی.

                        ماه من!

    كه در همیشگی مهتابت،

          سوسوی ستاره‌ای هم نیست.

چك و چك

   دست‌های‌م می‌چكند.

عرق نمی‌كنم...

آری عزیزم!

      گرمم است،

   اما نه!

      ذوب هم نمی شوم.

دارم «آب» می شوم.

هنوز هم گاه خوابت را مي­بينم.
رفتي كه رفتي
   و انگار بازگشتني­ت هم در كار نيست.
انتظاري نيست!
       انتظار نيست.

فكر نمي­كنم در حدي باشم كه بخواهم چيزي در معرفي اين شعر بنويسم اما نمي­توانم به اين نكته هم اشاره نكنم كه شنيدن اين شعر كه خود استاد با همراهي تار استاد لطفي و ضرب محمد قوي­حلم دكلمه­اش مي­كند (در برنامه اي به مناسبت هشتاد سالگي سايه كه در كلن آلمان اجرا و در آلبوم «بال در بال» -هم صوتي و هم تصويري- توسط موسسه آواي شيدا منتشر شده است. اينجا هم مي توانيد تماشا كنيد.) نفوذي خواهد داشت چندين برابر... ديگر نمي­توانم و نمي­دانم چگونه بايد وصف كنم، ميزان ستايش­ام از اين اثر گرانبها را:

 
چه فكر مي‌كني؟
كه بادبان شكسته، زورق به گل نشسته‌اي­ست زندگي
در اين خراب ريخته

 كه رنگ عافيت ازو گريخته
به بن رسيده، راه بسته‌اي ست زندگي

چه سهمناك بود سيل حادثه

 كه همچو اژدها دهان گشود
زمين و آسمان زهم گسيخت

 ستاره خوشه خوشه ريخت
و آفتاب در كبود دره‌هاي آب غرق شد‎

هوا بد است

تو با كدام باد مي‌روي؟
چه ابر تيره‌اي گرفته سينه‌ي تو را
كه با هزار سال بارش شبانه‌روز هم

 دل تو وا نمي‌شود‏‎

تو از هزاره‌هاي دور آمدي

 در اين دراز ناي خون فشان
به هر قدم نشان نقش پاي توست
دراين درشتناك ديو لاخ
ز هرطرف، طنين گام‌هاي رهگشاي توست
بلند و پست اين گشاده دام­گاه ننگ و نام
به خون نوشته، نامه‌ي وفاي توست
به گوش بيستون هنوز، صداي تيشه‌هاي توست‎

چه تازيانه‌ها كه با تن تو تاب عشق آزمود
چه دارها كه از تو گشت سربلند
زهي شكوه قامت بلند عشق

 كه استوار ماند در هجوم هر گزند‎

نگاه كن

 هنوز آن بلند دور
آن سپيده، آن شكوفه‌زار انفجار نور

كهرباي آرزوست
سپيده‌اي كه جان آدمي، هماره در هواي اوست‎
به بوي يك نفس در آن زلال دم زدن‏

سزد اگر هزار بار، بيفتي از نشيب راه و باز
رو نهي بدان فراز‎

چه فكر مي‌كني؟ جهان چو آبگينه‌ي شكسته‌اي­ست
كه سرو راست هم، در او شكسته مي‌نمايدت‎

چنان نشسته كوه در كمين دره هاي اين غروب تنگ
كه راه، بسته مي‌نمايدت‎

زمان بي‌كرانه را، تو با شمار گام عمر ما مسنج‏
به پاي او دمي ست اين درنگ درد و رنج‎

به سان رود، كه در نشيب دره سر به سنگ مي‌زند، رونده باش
اميد هيچ معجزي ز مرده نيست، زنده باش‎

خرامان از درم بازآ ، كه­ت از جان آرزومندم – به ديدار تو خشنودم ، به گفتار تو خرسندم

كسي مانند من جستي زهي بد عهد سنگين دل – مكن كه­اندر وفاداري نخواهي يافت مانندم

اگر خود نعمت قارون كسي در پايت اندازد – كجا همتاي من باشد كه جان در پايت افكندم

به جانت كز ميان جان ز جانت دوست­تر دارم – به حق دوستي جانا كه باور دار سوگندم

مكن رغبت به هر سويي به ياران پراكنده – كه من مهر دگر ياران ز هر سويي پراكندم

شراب وصلت اندر ده كه جام هجر نوشيدم – درخت دوستي بنشان كه بيخ صبر بركندم

به خواري در پيت سعدي چو گرد افتاده مي­گويد – پسندي بر دلم گردي ، كه بر دامانت نپسندم

سعدي (درود بر روحش و نور بر قبرش ببارد!)

به جانت كز ميان جان ز جانت دوست­تر دارم – به حق دوستي جانا كه باور دار سوگندم

مكن رغبت به هر سويي به ياران پراكنده – كه من مهر دگر ياران ز هر سويي پراكندم

شراب وصلت اندر ده كه جام هجر نوشيدم – درخت دوستي بنشان كه بيخ صبر بركندم

به خواري در پيت سعدي چو گرد افتاده مي­گويد – پسندي بر دلم گردي كه بر دامانت نپسندم