اون موقهاع «تیله‌بازی» بود. «تیله» از این گلوله‌های شیشه‌ای بود. بچه بزرگترا اون ور یه زمین چمن مصنوعی داشتند که توش تیله‌بازی می‌کردند ما اما بچه بودیم و باید تو زمین خاکی چاله می‌کندیم و بازی می‌کردیم و تازه گلوله‌هامون شیشه‌ای نبود و مشقی بود. کار و زندگی‌ای هم نداشتیم که ازش بیافتیم، از مشق‌نوشتن می‌افتادیم. تو مدرسه هم اگه مشق ننوشته بودیم معلما گلوله‌بارون‌مون می‌کردند... با گلوله‌های واقعی.

+ نوشته شده در  شنبه بیست و یکم مرداد ۱۳۹۱ساعت 12:35 AM  توسط حسام دات كام  |